( 1 ) امّا ترمذى گويد : محمد بن حميد رازى به نقل از ابراهيم بن مختار و او از شعبه و او از قول ابو ثلج به نقل از عمرو بن ميمون ، از ابن عبّاس نقل كرده ، مىگويد : رسول خدا ( ص ) دستور داد تمام درها را ببندند جز در خانهء على ( ع ) . ( 2 ) ترمذى اضافه مىكند : منظور درهايى است كه به مسجد باز مىشد ، به اين گفتار گروهى اعتراض كرده‌اند و اين اعتراض از چند جهت است : يكى اين كه گفته‌اند در سلسلهء سند حديث اوّل ، ميمون غلام عبد الرحمن بن سمره است كه يحيى بن سعيد او را ضعيف شمرده است ، و امّا در حديث دوم ابو ثلج هست كه نام وى يحيى بن سليم است ، احمد و ابن حبان نيز او را ضعيف دانسته‌اند . جهت دوم اين است كه اين حديث را گروهى از صحابه از قبيل سعد بن ابى وقّاص و عبد اللّه بن عمر و جابر نقل كرده‌اند و طريق نقل روايت ايشان ضعيف است . جهت سوم اين است كه در صحيح بخارى و صحيح مسلم آمده است كه پيامبر ( ص ) دستور داد تمام درها را ببندند جز در خانهء أبو بكر . جواب اعتراض : اما ابو ثلج ، احمد از وى روايت نقل كرده و او را توثيق نموده است . بنابراين چگونه مىشود كه به حرف كسى گوش داد كه او را ضعيف شمرده است ؟ ! و همچنين ميمون كه احمد در كتاب فضائل از او روايت نقل كرده است . ( 3 ) اما روايات صحابه ، ما هيچ استدلالى به گفتهء آنها نكرديم بلكه به روايت احمد و ترمذى اعتماد كرديم . ( 4 ) امّا قول بخارى و مسلم كه پيامبر ( ص ) دستور داد تمام درهاى مسجد را ببندند جز در خانهء أبو بكر را ! مىگوييم : احمد و ترمذى نقل كردند كه جريان دربارهء على ( ع ) است و تنها ابو سعيد گفته است كه اين رويداد مربوط به أبو بكر بوده است و هيچ يك از دو روايت اولويّتى نسبت به ديگرى ندارد . بنابراين قضيّه موكول به تاريخ مىشود . « 1 » نهايت امر ، حديث ابو سعيد ، در صحيح بخارى و صحيح مسلم ( در پاسخ آنها ) گفته مىشود .

--> ( 1 ) در مقابل افراد متعصّب چه مىتوان كرد ، در هر موردى اهل تعصب بيكار نشسته‌اند ، هر چند به يك دليل واهى و هر دستاويزى و لو تار عنكبوتى تمسّك جسته‌اند ، مؤلّف چه كند ، ناگزير از راه مسالمت وارد شده و بالاخره انبوه مورّخان را كه نمىشود تكذيب كرد ! - م .